Wiadomość o możliwości wznowienia rozmów przez Stany Zjednoczone i Iran pomogła w krótkim okresie uspokoić nastroje na rynku, co spowodowało odpowiedni spadek cen ropy. Nie oznacza to jednak, że sytuacja w Cieśninie Ormuz stała się mniej poważna. Reuters podał, że wojsko amerykańskie zawróciło już sześć statków handlowych w ramach nowej blokady, podczas gdy ogólny ruch przez cieśninę pozostaje znacznie poniżej-poziomu przedwojennego. Mówiąc prościej, nastroje na pierwszych stronach gazet złagodniały, ale na rynku fizycznym nadal panuje ciasnota.
Ma to znaczenie, ponieważ Hormuz jest jednym z najważniejszych na świecie wąskich gardeł energetycznych. Według amerykańskiej Agencji Informacji o Energii w pierwszej połowie 2025 r. przez cieśninę przepływało około 20,9 mln baryłek ropy dziennie. Co ważniejsze dla rynków azjatyckich, około 89% ropy naftowej i kondensatu, które przepływały przez Ormuz, trafiło do Azji, a do Chin, Indii, Japonii i Korei Południowej przypadło 74% tych przepływów. Innymi słowy, kiedy Hormuz się zaciska, Asia czuje to uderzenie jako pierwsza i najwyraźniej.
Inną ważną, ale mniej powszechnie znaną kwestią jest to, że trasy alternatywne są zbyt ograniczone, aby w pełni zastąpić Ormuz. EIA szacuje, że rurociąg Wschód-Zachodu Arabii Saudyjskiej i rurociąg Abu Zabi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich mogą łącznie omijać jedynie około 4,7 miliona baryłek dziennie, podczas gdy efektywna przepustowość obwodnicy Iranu wynosi tylko około 0,3 miliona baryłek dziennie. W porównaniu z normalnymi przepływami Hormuzu przekraczającymi 20 milionów baryłek dziennie, ta rezerwowa zdolność produkcyjna jest po prostu za mała. Zatem nawet jeśli część ładunków zostanie przekierowana, rynek nadal boryka się z poważnym strukturalnym wąskim gardłem.
Problemem nie są już tylko koszty transportu czy psychologia rynku. W kwietniowej-prognozie energetycznej EIA podała, że Cieśnina Ormuz została skutecznie zamknięta dla ruchu żeglugowego od 28 lutego. Oszacowała również, że-kraje będące producentami ropy naftowej, które w dużym stopniu zależą od tego szlaku, w tym Irak, Arabia Saudyjska, Kuwejt, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar i Bahrajn, zamknęły w marcu około 7,5 miliona baryłek dziennie, a oczekuje się, że-przerwy wzrosną do 9,1 miliona baryłek dziennie. w kwietniu. Jest to kluczowy punkt, ponieważ pokazuje, że zakłócenia przełożyły się już na rzeczywiste straty w produkcji, a nie tylko opóźnioną logistykę.
Inną kwestią, którą wielu czytelników może przeoczyć, jest to, że nawet jeśli napięcia opadną, rynek nie może szybko powrócić do normalności. EIA stwierdziła, że w swoich prognozach dotyczących ropy naftowej nadal utrzymuje premię za ryzyko, ponieważ przywrócenie ruchu przez Ormuz w dalszym ciągu oznaczałoby, że rynek musiałby borykać się z zaległościami w tankowcach, zmianami tras i ryzykiem ponownych zakłóceń. Oczekuje również, że zamknięcia-powrócą do poziomu bliskiego-konfliktowi dopiero pod koniec 2026 r., co oznacza, że ta premia geopolityczna nie będzie kwestią zaledwie kilku dni.
Aby jeszcze bardziej zaostrzyć tę argumentację, Międzynarodowa Agencja Energetyczna nazwała ten kryzys największym szokiem podażowym w historii i szacuje, że konflikt spowodował utratę około 1,5 miliona baryłek dziennie światowych dostaw ropy. Jednocześnie zmienił swoje prognozy popytu na 2026 r. z oczekiwanego wzrostu na poziomie 640 000 baryłek dziennie na spadek o 80 000 baryłek dziennie. To połączenie jest szczególnie ważne: rynek stoi obecnie w obliczu zarówno szoku podażowego, jak i wczesnych oznak załamania popytu spowodowanego wyższymi cenami.
Z szerszej perspektywy makro MFW przedstawił także poważniejsze scenariusze pogorszenia sytuacji, jeśli konflikt będzie trwał dłużej. W swoim niekorzystnym scenariuszu MFW zakłada, że ceny ropy wzrosną o 80% w stosunku do wartości bazowej ze stycznia 2026 r., począwszy od drugiego kwartału, co odpowiada średniej cenie spotowej ropy naftowej na poziomie około 100 dolarów za baryłkę w 2026 r., podczas gdy ceny gazu w Europie i Azji wzrosną o 160% w stosunku do wartości bazowej. Według bardziej rygorystycznego scenariusza MFW przewiduje, że ceny ropy mogą wzrosnąć do około 110 dolarów za baryłkę w 2026 r. i 125 dolarów za baryłkę w 2027 r., podczas gdy ceny gazu w Europie i Azji mogą wzrosnąć w tym samym okresie o 200%. Założenia te pokazują, że główne instytucje nie postrzegają tego jako prostego zdarzenia-terminowego. Postrzegają to jako szok, który może przełożyć się na inflację, wzrost gospodarczy i koszty przemysłu.