Odporność
Poliuretany na bazie polieterów generalnie wykazują większe odbicie (sprężystość) w porównaniu do ich odpowiedników na bazie poliestrów.
Właściwości dynamiczne i mechaniczne
W zastosowaniach wymagających produktów o wyższej wytrzymałości na rozciąganie oraz odporności na przecięcie i rozdarcie, preferowanymi poliolami są poliestry. Polietery powodują niższą histerezę lub gromadzenie się ciepła, co czyni je preferowanym materiałem do zastosowań dynamicznych, takich jak koła, kółka i rolki.
Odporność na ścieranie
Zużycie ścierne jest najczęściej wynikiem połączenia ścierania ślizgowego i uderzeniowego. Istnieje wiele testów ścierania zaprojektowanych w celu dokładnego przewidzenia właściwości eksploatacyjnych materiału, ponieważ wiele różnych czynników może mieć wpływ na odporność elastomerów uretanowych na ścieranie. Wybór odpowiedniego testu ścierania, który będzie najściślej odpowiadał rzeczywistemu zastosowaniu końcowemu, może zatem być dość trudny.
Poliuretany na bazie polieterów, dzięki wyższej sprężystości, zapewniają lepszą wydajność w zastosowaniach, w których dominującą formą zużycia jest ścieranie udarowe. Ta dynamika wydajności jest szczególnie widoczna w przypadku elastomerów na bazie PTMEG.
Ogólnie rzecz biorąc, wyższa odporność na rozciąganie i rozdarcie materiałów poliuretanowych na bazie poliestru stanowi zaletę w zastosowaniach, w których dominującą formą ścierania jest ślizganie.
Należy również wziąć pod uwagę środowisko, w którym materiał ma działać. Na przykład potencjał hydrolizy na powierzchni poliuretanów na bazie estrów będzie miał negatywny wpływ na ich długoterminową odporność na ścieranie.
Charakterystyka przetwarzania
Poliole PTMEG są dokładnie dwufunkcyjnymi diolami pierwszorzędowymi wykazującymi kilka kluczowych cech w przetwarzaniu. Poliole PTMEG charakteryzują się bardzo niskim stopniem kwasowości. Ich temperatury topnienia są niższe od temperatury pokojowej w przypadku gatunków o niskiej masie cząsteczkowej, takich jak PTMEG 650. Gatunki o wyższej masie cząsteczkowej topią się nieco powyżej temperatury pokojowej i wykazują niższą lepkość, ponieważ ich rozkład masy cząsteczkowej jest węższy. Ponadto poliole PTMEG sprzyjają spójności w produkcji poliuretanów.
Poliole PPG nie są dokładnie dwufunkcyjne i zawierają poziomy jednofunkcyjne. Mają także drugorzędowe ugrupowania hydroksylowe, które mają niższą reaktywność. Odpowiednio, ich rozkład masy cząsteczkowej i lepkość są wyższe niż w przypadku poliuretanów na bazie PTMEG, a uzyskane masy cząsteczkowe są na ogół niższe.
Wreszcie poliole poliestrowe mogą mieć wysokie temperatury topnienia i wyższy stopień kwasowości, co wpływa na reaktywność katalizatora. Poliole te wykazują szeroki rozkład masy cząsteczkowej i lepkości.