Cyklodekstryny to cykliczne oligosacharydy składające się z 6, 7 lub 8 jednostek glukopiranozy, zwykle określane odpowiednio jako -, - lub -cyklodekstryny. Związki te mają sztywną strukturę w kształcie pączka, co czyni je naturalnymi środkami kompleksującymi. Unikalne struktury tych związków zawdzięczają swoją stabilność wewnątrzcząsteczkowym wiązaniom wodorowym pomiędzy grupami C2- i C3-hydroksylowymi sąsiadujących jednostek glukopiranozy. Cząsteczka przyjmuje kształt torusa z grupami hydroksylowymi C2- i C3- rozmieszczonymi wokół większego otworu, a bardziej reaktywna grupa hydroksylowa C6- jest ułożona wokół mniejszego otworu. Ułożenie C6-hydroksyli naprzeciw wiązań wodorowych C2- i C3-hydroksyli wymusza bliskość wiązań tlenowych we wnęce, co prowadzi do bogatego w elektrony, hydrofobowego wnętrza. Rozmiar tej hydrofobowej wnęki jest funkcją liczby jednostek glukopiranozy tworzących cyklodekstrynę.
Rozpuszczalność naturalnych cyklodekstryn jest bardzo słaba. Grupa hydroksypropylowa - Cyklodekstryna jest wytwarzana przez - Otrzymywana przez wprowadzenie grup hydroksypropylowych do struktury molekularnej cyklodekstryny. Strukturalnie hydroksypropyl - Niektóre grupy hydroksylowe w cząsteczkach cyklodekstryny są zastąpione grupami hydroksypropylowymi. To podstawienie będzie miało wpływ na właściwości cząsteczek cyklodekstryny, w tym na zwiększenie ich rozpuszczalności i zmianę ich interakcji z innymi cząsteczkami.
W preparatach farmaceutycznych hydroksypropylocyklodekstryna jest powszechnie stosowana jako rozpuszczalnik, stabilizator i nośnik leku, aby poprawić rozpuszczalność i biodostępność leków.
